Veerle Baetens - Dallas try-out
Veerle Baetens - Dallas (B) try-out
Tickets
Past
Locatie info
- Starts
- 20:00
- Deuren open vanaf
- 19:30
- Address
- Bavelstraat 35, Rijkevorsel
Stel: je bent actrice. Alles loopt goed. Je wordt veel gevraagd en je hebt uitzicht op meer en beter. Maar ondertussen knaagt het. Je hebt altijd op een podium willen staan als zangeres. Dat was aanvankelijk ook het plan. De tijd werkt tegen je. Want hoe succesvoller de actrice wordt, hoe moeilijker de zangeres het krijgt. Of anders gezegd: hoe gemakkelijk geraak je met iets nieuws gestart al je al zo bekend bent van iets anders? Je heet Veerle Baetens. Dus spaar je drie jaar om een album te maken en je houdt een jaar leeg in je agenda om het zo goed mogelijk in de wereld te zetten. Baetens is geen actrice die ook zingt. Ze is 2-in-1: actrice én zangeres. ‘Het ene staat niet los van het andere. Ik wil al heel lang muziek maken. Van mijn vijftiende al.’ Vandaag is ze 34 en 2012 is het jaar van haar muziek. Van een verhaal dat ze muzikaal en artistiek mee heeft gestuurd en ingevuld. Het is haar jaar van de muziek. Dat hopelijk de start wordt van nog vele volgende muzikale jaren. ‘Ik zie het voorlopig als een filmproject.’ Veerle Baetens is haar hele jeugd fan tot in het oneindige van Michael Jackson. MTV is haar dansleraar. En verder is ze een muzikale maagd. Tot ze slaagt voor het ingangsexamen van de musicalopleiding in Brussel. ‘Fantastisch. Het was alsof er opeens een gigantisch pretpark op mij afkwam. Jacques Brel, chanson, cabaret….’. Ze speelt maar 1 zingende rol: Pippi Langkous. Maar hij is wel goed voor een Award voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol in een Kleine Musical. Dan komen televisie en film op haar af en begint de tijd te vliegen. Sandrine Collard uit Brussel en Louise Peterhoff uit Zweden brengen in 2008 een album uit als The Ideal Husband. Op de hoes van ‘No Bye No Aloha’ zit een goede vriendin van Collard op een schommel. Het is Veerle Baetens. Op dinsdag 29 februari 2008 staat ze mee op het podium van de AB (Brussel) tijdens een optreden van de groep. Collard vindt Baetens een sterke zangeres en schuift haar enkele composities door. Baetens is geïntrigeerd. ‘Het had pit, het klonk jong en er zaten van die mooie rare klankjes in.’ Tijdens de zwangerschap van haar dochter begint ze er teksten op te schrijven. In het Frans en in het Engels. ‘Het Frans is zeer dankbaar als schrijftaal. Het Engels heeft dan weer dat directe. Ik probeer de twee te verenigen: de simpliciteit van het Engels en de poëzie van de Franse schriftuur.’ Collard vindt dat Baetens ook mooi zingt in het Frans en stimuleert haar om door te gaan. De twee beginnen heen en weer te schuiven met teksten en ideeën. Het is een intense mp3-relatie die heel wat facetten samenbrengt. De pop en de musical van Baetens, de electro en de alternatieve muziek van Collard, het noorden en het zuiden, de passie voor meerstemmigheid van Baetens… ‘En er moet ook altijd iets duister en mysterieus in zitten. Een Tim Burton-kantje. Iets wat niet juist is. Iets gebroken.’ Het mag zeker niet teveel lollipop worden. Daarom wordt Jeroen Swinnen (Daan, Novastar, Vive La Fête…) erbij gevraagd om alles op te blazen. De opnamemiddelen worden langs een nieuwe weg gevonden: fan funding. Het resultaat is dansbare electropop noir met een warm hart en een zwarte ziel. Zoals bij Les Rita Mitsouko of Robyn of Keren Ann of Róisín Murphy. Ontroering en tristesse om op te bewegen. Chanson om op te dansen. ‘Het opzet was een feestplaat die je ook gewoon overdag kan opzetten. En die bovendien even opwindend als aangrijpend is.’ De groepsnaam is Dallas. Niet uitgesproken als ‘delles’ maar als ‘dallas’. A la flamande. ‘Het heeft iets cheaps maar het is tegelijkertijd ook een hele mooie naam en een sterk letterbeeld.’ Collard haakt af als mede-gezicht. Baetens doet verder. Stap voor stap vult ze de wereld van Dallas verder in. De aankleding, het gevoel, foto en video, het podiumluik, de toekomst… ze zet duidelijke en krachtige lijnen uit. ‘Ik kan niet als mezelf op een podium gaan staan. Daar ben ik te verlegen voor. Dus ik moet dingen gaan creëren. Dat is ook altijd mijn sterkte geweest. Ik moet voor mezelf een alter ego bedenken.’ Het is 2012. De actrice is rond. De zangeres is klaar voor haar jaar. (staand publiek)
Stel: je bent actrice. Alles loopt goed. Je wordt veel gevraagd en je hebt uitzicht op meer en beter. Maar ondertussen knaagt het. Je hebt altijd op een podium willen staan als zangeres. Dat was aanvankelijk ook het plan. De tijd werkt tegen je. Want hoe succesvoller de actrice wordt, hoe moeilijker de zangeres het krijgt. Of anders gezegd: hoe gemakkelijk geraak je met iets nieuws gestart al je al zo bekend bent van iets anders?
Je heet Veerle Baetens. Dus spaar je drie jaar om een album te maken en je houdt een jaar leeg in je agenda om het zo goed mogelijk in de wereld te zetten. Baetens is geen actrice die ook zingt. Ze is 2-in-1: actrice én zangeres. ‘Het ene staat niet los van het andere. Ik wil al heel lang muziek maken. Van mijn vijftiende al.’
Vandaag is ze 34 en 2012 is het jaar van haar muziek. Van een verhaal dat ze muzikaal en artistiek mee heeft gestuurd en ingevuld. Het is haar jaar van de muziek. Dat hopelijk de start wordt van nog vele volgende muzikale jaren. ‘Ik zie het voorlopig als een filmproject.’
Veerle Baetens is haar hele jeugd fan tot in het oneindige van Michael Jackson. MTV is haar dansleraar. En verder is ze een muzikale maagd. Tot ze slaagt voor het ingangsexamen van de musicalopleiding in Brussel. ‘Fantastisch. Het was alsof er opeens een gigantisch pretpark op mij afkwam. Jacques Brel, chanson, cabaret….’. Ze speelt maar 1 zingende rol: Pippi Langkous. Maar hij is wel goed voor een Award voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol in een Kleine Musical. Dan komen televisie en film op haar af en begint de tijd te vliegen.
Sandrine Collard uit Brussel en Louise Peterhoff uit Zweden brengen in 2008 een album uit als The Ideal Husband. Op de hoes van ‘No Bye No Aloha’ zit een goede vriendin van Collard op een schommel. Het is Veerle Baetens. Op dinsdag 29 februari 2008 staat ze mee op het podium van de AB (Brussel) tijdens een optreden van de groep.
Collard vindt Baetens een sterke zangeres en schuift haar enkele composities door. Baetens is geïntrigeerd. ‘Het had pit, het klonk jong en er zaten van die mooie rare klankjes in.’ Tijdens de zwangerschap van haar dochter begint ze er teksten op te schrijven. In het Frans en in het Engels. ‘Het Frans is zeer dankbaar als schrijftaal. Het Engels heeft dan weer dat directe. Ik probeer de twee te verenigen: de simpliciteit van het Engels en de poëzie van de Franse schriftuur.’
Collard vindt dat Baetens ook mooi zingt in het Frans en stimuleert haar om door te gaan. De twee beginnen heen en weer te schuiven met teksten en ideeën. Het is een intense mp3-relatie die heel wat facetten samenbrengt. De pop en de musical van Baetens, de electro en de alternatieve muziek van Collard, het noorden en het zuiden, de passie voor meerstemmigheid van Baetens… ‘En er moet ook altijd iets duister en mysterieus in zitten. Een Tim Burton-kantje. Iets wat niet juist is. Iets gebroken.’
Het mag zeker niet teveel lollipop worden. Daarom wordt Jeroen Swinnen (Daan, Novastar, Vive La Fête…) erbij gevraagd om alles op te blazen. De opnamemiddelen worden langs een nieuwe weg gevonden: fan funding. Het resultaat is dansbare electropop noir met een warm hart en een zwarte ziel. Zoals bij Les Rita Mitsouko of Robyn of Keren Ann of Róisín Murphy. Ontroering en tristesse om op te bewegen. Chanson om op te dansen. ‘Het opzet was een feestplaat die je ook gewoon overdag kan opzetten. En die bovendien even opwindend als aangrijpend is.’
De groepsnaam is Dallas. Niet uitgesproken als ‘delles’ maar als ‘dallas’. A la flamande. ‘Het heeft iets cheaps maar het is tegelijkertijd ook een hele mooie naam en een sterk letterbeeld.’ Collard haakt af als mede-gezicht. Baetens doet verder. Stap voor stap vult ze de wereld van Dallas verder in. De aankleding, het gevoel, foto en video, het podiumluik, de toekomst… ze zet duidelijke en krachtige lijnen uit. ‘Ik kan niet als mezelf op een podium gaan staan. Daar ben ik te verlegen voor. Dus ik moet dingen gaan creëren. Dat is ook altijd mijn sterkte geweest. Ik moet voor mezelf een alter ego bedenken.’ Het is 2012. De actrice is rond. De zangeres is klaar voor haar jaar.
(staand publiek)