Flat Earth Society - R.I.P.
Flat Earth Society - R.I.P. (B)
Tickets
Past
Locatie info
- Starts
- 20:00
- Deuren open vanaf
- 19:30
- Address
- Bavelstraat 35, Rijkevorsel
(try-out) Flat Earth Society is ongetwijfeld de meest prettig gestoorde bigband van ons land. Roerganger van FES is Peter Vermeersch, componist, klarinettist, saxofonist en producer in het rockmilieu (o.m. dEUS, Raymond van het Groenewoud). De muziek die FES maakt, gaat van pure improvisatie tot strikte partituur en het hele boeiende veld daar tussenin. Het materiaal is 95% van eigen makelij en verdraagt daarom geen enkel etiket. De labels pop, rock, jazz noch wereldmuziek dekken de lading. FES heeft namelijk een heel eigen sound, waarbij alle schotten tussen genres feestelijk worden opgeblazen. Met R.I.P. waagt FES zich aan een waar begrafenisrepertoire. Peter Vermeersch componeert dodenliederen voor zijn muzikanten, ze sterven alle vijftien, één voor één, door ziektes, accidenten, ouderdom en andere oorzaken naar keuze, sommigen met z’n drieën in een vliegtuigcrash, het leven zit vol onverwachte wendingen. En zo wordt, naarmate het concert vordert, het orkest kleiner en kleiner, een grimmige vooruitblik op wat FES ooit zal overkomen, indien iemands lege plaats niet wordt ingevuld. De volgorde van de sterfgevallen zal bepaald worden door het lot, waardoor op willekeurige wijze misschien onlogische en dus interessante orkest-samenstellingen ontstaan. Dus stel u voor: het Fes-concert begint en op een bepaald moment verlaat de drummer het podium wegens een dodelijke val bij het buitenzetten van de gft-bak. De rest van het orkest speelt zijn afscheidslied. Dan volgt de trompettist, hartaderbreuk. De overblijvers spelen nu zijn In Memoriam. Dit gaat zo door tot er nog één muzikant op het podium overblijft die het laatste requiem speelt om daarna zelf te verdwijnen en het podium leeg achter te laten. En op dat moment zijn alle muzikanten weer samen, net als de doden in het verhaal ‘Blues voor Gaston’ van Roland Topor, en ze vieren de reünie met een wild en bruisend stuk feestmuziek, een potsierlijke dodenmars die een groteske tong uitsteekt naar Pietje de Dood. R.I.P. daagt het noodlot uit, haalt schoonheid uit tragiek en verdriet en brengt met een deugddoende portie zwarte humor een macabere ode aan het leven.
(try-out)
Flat Earth Society is ongetwijfeld de meest prettig gestoorde bigband van ons land. Roerganger van FES is Peter Vermeersch, componist, klarinettist, saxofonist en producer in het rockmilieu (o.m. dEUS, Raymond van het Groenewoud).
De muziek die FES maakt, gaat van pure improvisatie tot strikte partituur en het hele boeiende veld daar tussenin. Het materiaal is 95% van eigen makelij en verdraagt daarom geen enkel etiket. De labels pop, rock, jazz noch wereldmuziek dekken de lading. FES heeft namelijk een heel eigen sound, waarbij alle schotten tussen genres feestelijk worden opgeblazen.
Met R.I.P. waagt FES zich aan een waar begrafenisrepertoire. Peter Vermeersch componeert dodenliederen voor zijn muzikanten, ze sterven alle vijftien, één voor één, door ziektes, accidenten, ouderdom en andere oorzaken naar keuze, sommigen met z’n drieën in een vliegtuigcrash, het leven zit vol onverwachte wendingen. En zo wordt, naarmate het concert vordert, het orkest kleiner en kleiner, een grimmige vooruitblik op wat FES ooit zal overkomen, indien iemands lege plaats niet wordt ingevuld. De volgorde van de sterfgevallen zal bepaald worden door het lot, waardoor op willekeurige wijze misschien onlogische en dus interessante orkest-samenstellingen ontstaan. Dus stel u voor: het Fes-concert begint en op een bepaald moment verlaat de drummer het podium wegens een dodelijke val bij het buitenzetten van de gft-bak. De rest van het orkest speelt zijn afscheidslied. Dan volgt de trompettist, hartaderbreuk. De overblijvers spelen nu zijn In Memoriam. Dit gaat zo door tot er nog één muzikant op het podium overblijft die het laatste requiem speelt om daarna zelf te verdwijnen en het podium leeg achter te laten. En op dat moment zijn alle muzikanten weer samen, net als de doden in het verhaal ‘Blues voor Gaston’ van Roland Topor, en ze vieren de reünie met een wild en bruisend stuk feestmuziek, een potsierlijke dodenmars die een groteske tong uitsteekt naar Pietje de Dood. R.I.P. daagt het noodlot uit, haalt schoonheid uit tragiek en verdriet en brengt met een deugddoende portie zwarte humor een macabere ode aan het leven.